Ik weet het nog niet

Het is een prachtige lentedag. Genietend van de zon slenter ik over de Tienendreef naar Dommelen. Ik ben omringd door de schitterende natuur van het Dommeldal. Goed dat er gekozen is om het gebied tussen Lijsterbeslaan en Tienendreef niet vol te bouwen. De laatste weken zie ik op mijn wandelingen dat de gemeente veel nieuwe bomen aan het planten is. Overal zie je dat er gewerkt wordt, oude bomen rooien en nieuwe planten. De voorjaar schoonmaak is blijkbaar begonnen. Ook is de gemeente al enkele maanden bezig met het vervangen van de openbare verlichting. LED verlichting komt er. Het is een hele verbetering. Het is duurzamer en past in het beleid van transparantie. Nee we zijn goed bezig in Valkenswaard. Vlak voor de rotonde zie ik een groot verkiezingsbord staan. Een nieuw bord waarop je geen pamfletten meer kunt plakken. Die staan er keurig netjes op volgorde van lijstnummer al op. Het ziet er netjes uit. Niet meer rondrijden met lijm, ladder en aanhangwagen. Beter dan die houten borden waarop partijen hun pamflet over die van andere partijen plakten. Daarmee de minachting voor de andere partij aangevend en ook daarmee aangevend wat hun mening is over normen en waarden. Nee dit verkiezingsbord ziet er veel beter en veel netter uit. Woensdag is het zo ver. Dan mogen we gaan stemmen, ons democratisch recht gaan uitoefenen. De afgelopen weken zijn de verschillende politieke partijen hard in de weer om de gunst van kiezers voor zich te winnen. Altijd gaat het geweldig goed met Nederland zo vlak voor de verkiezingen. Bezuinigingen zijn dan niet meer nodig. Partijen strooien met vele miljarden, veelal zonder exact aan te geven waar het geld vandaan moet komen en wie het gaat betalen. De ene partij richt zich op het verbeteren van de zorg, de andere op de AOW leeftijd en weer andere op immigratie. Duizelig word je van de beloften, de niet controleerbare feiten, de veranderingen, de persoonlijke aanvallen. Het maakt partijen niet uit of ze met blote billen, fraude, bonnetjesaffaire of halve waarheden in de media komen.  Moe word ik van de uitsloverij van politici. Alles lijkt te zijn toegestaan als je maar in de kijker komt. Sommige partijen worden al uitgesloten terwijl anderen elkaar voorzichtig opzoeken. Honderden onderwerpen komen voorbij. Iedere partij heeft zijn eigen idee over hoe we zaken moeten oplossen in dit prachtige land. Het versterkt de gedachte dat we in de eenheid van ons land steeds meer verdeeld raken. Er kunnen toch geen 31 verschillende goede oplossingen voor een probleem zijn. Er is er toch veelal maar een de beste. Waarom zien die politici dat ook niet. Zij zijn toch de mensen met visie en de mogelijke toekomstige bestuurders van ons land. En woensdag mag ik uit die brij van informatie de voor mij beste partij kiezen. Aan de hand van beloften en plannen waarvan ik nu al weet dat ze niet waargemaakt zullen gaan worden. Waarvan ik nu al weet dat ik over enkele maanden een gevoel van teleurstelling heb. Toch ga ik stemmen omdat ik nog steeds denk dat mijn stem er toe doet. Alles op de koop toe nemend. En daarom denk ik dat in Valkenswaard de verkiezingscampagne voor de gemeenteraad ook al is begonnen. Ook hier zijn we nog een jaar verwijderd van de gemeenteraadsverkiezingen. Ook hier zien we het laatste jaar de politici zich krachtig uitspreken en zich afzetten tegen elkaar. Verschillen gaan maken. Staan dan ook de bomen en lampen in hetzelfde licht als de miljarden beloften van de landelijke politici. Over enkel maanden gaan ook lokale politici smijten met beloften en geld. Zaken die ze in de afgelopen 4 jaar hadden kunnen realiseren. Zo ook zal het na woensdag zijn. De meest onwaarschijnlijke coalitie wordt misschien wel samengesteld. Een coalitie die we niet wilden of niet verwacht hadden. De komende drie jaar zal het minder gaan met het land, maar er is een troost. Een jaar voor de volgende verkiezingen staan we er weer geweldig voor. Vertwijfeld loop ik terug naar Valkenswaard denkend aan al die miljoenen mensen die woensdag voor die hele moeilijke keuze staan. Veel wijsheid.

Jong en vooral onbevangen.

Donderdag was het weer raadsvergadering. Een nieuwe verordening voor de WMO stond op de agenda, na het onthutsende rapport van de Centrale Raad van Beroep. In de commissievergadering draaiden de verschillende partijen al om de hete brij heen. College en coalitiepartijen hadden er veel moeite mee ruiterlijk toe te geven dat de oude verordening niet zo best was.  Niemand wilde daar echt verantwoordelijkheid voor nemen. Ook een door de gemeente gevraagd onderzoek kwam niet ter sprake. Vóór de raadsvergadering demonstreerde de actiegroep Eindhovenseweg tegen het nieuw ingestelde vrachtwagenverbod op de Europalaan. Het Eindhovens Dagblad kopte al: “Valkenswaardse Soap gaat door”. Naar aanleiding van de ludieke actie van bewoners van de Eindhovenseweg werd er een motie vreemd van orde van de dag ingediend. Opvallend was dat vooral naar de in het verleden gemaakte afspraken werd verwezen en dat deze principieel en dominant blijken te zijn. Of het enige oplossing oplevert voor de bewoners aan Eindhovenseweg en Europalaan is nog maar de vraag. Blijkbaar zijn principes belangrijker dan praktische oplossingen. Blijkbaar tellen de inzichten en het meedenken van burgers nog niet mee.

Nee, dan de JOPO-dag met de leerlingen van Were-Di. Wat een verademing en onbevangenheid. Wie denkt dat deze jongeren niet maatschappelijk geëngageerd zijn heeft het gewoon mis. Wie denkt dat ze niet weten wat er leeft in hun dorp, heeft het gewoon mis. Ze weten precies waaraan we in Valkenswaard behoefte hebben. Ze benaderen het gewoon anders. Minder omslachtig en met minder gevoel voor theater. Onbevangen en recht door zee. Ze zijn bereid om te leren en te luisteren. Nemen zaken snel in zich op en vormen er meteen een mening over. Ongecompliceerd. De discussies met elkaar gaan ze niet uit de weg. Natuurlijk moeten ze nog veel leren en natuurlijk hebben ze nog geen grote ervaring. Ze beseffen best goed dat zij straks het stokje van ons moeten gaan overnemen. Zij erven wat wij ze nalaten. En daar zit het nou precies in. Wij denken in ‘zuilen’ en ‘partijen’ en veel vaker nog in problemen. Zij denken in ‘samen zoeken naar een oplossing’. Niet gaan voor je eigen belangen, maar voor het gemeenschappelijke belang. Als je voorstel onvoldoende draagvlak heeft en krijgt, dan meteen intrekken. Zoeken naar de beste oplossing en die steunen. Wat hebben ze tijdens de JOPO-dag hard gewerkt en veel geleerd die jongeren. Gewoon zeggen wat je vindt ook al is dat nog wat cru en ondoordacht. Maar je weet wel wat ze bedoelen. Het komt veel meer uit het hart dan uit het hoofd. De JOPO-raadsvergadering was een verademing. Heerlijk om jongeren te zien gaan voor hun project en hun idee. Prima hoe ze samen overleggen en tot een compromis komen. Eerlijk naar elkaar uitspreken wat ze voelen. Hoe zou de raadsvergadering van afgelopen donderdag er uit hebben gezien als die door dezelfde jongeren was gedaan? Dan was het WMO-rapport zeker ter tafel gekomen. Dan was daar een keihard oordeel over gegeven. En wat zouden de jongeren gedaan hebben met de Eindhovenseweg en Europalaan? Hoe zou Valkenswaard er dan uit hebben gezien? Was dan het bochtje naar rechts ook verlegd van de Europalaan naar de Eindhovenseweg? Onze jongeren zijn al behoorlijk op weg om de zaken over te gaan nemen. Alleen wij moeten nu plaats durven maken en ze de ruimte geven. Dan moet je er als politicus ook zijn op een JOPO-dag en de toekomstige bestuurders van ons land/dorp willen begeleiden en ervaringen met elkaar willen delen. Die link moet je willen en durven maken en hun eerlijke vragen ook eerlijk willen beantwoorden. De jongeren zijn er klaar voor en gaan straks hun eigen platform kiezen om ons land/dorp te besturen. Zorg dat je er bij bent, want ze lopen je net zo gemakkelijk voorbij.

 

Ja wij kunnen dat!

De eerste maand is al voorbij. De tijd gaat vlug. Over 1 maand zijn de verkiezingen voor de Tweede Kamer en over 13 maanden zijn er gemeenteraadsverkiezingen. We hebben dan de gelegenheid het politieke landschap te veranderen als we dat willen. In de aanloop daartoe is het van belang eens na te denken wat we hebben en wat we eigenlijk willen. Nu zullen stemmen van de inwoners van Valkenswaard niet echt het verschil maken voor de zetelverdeling in ons parlement, maar toch. Iedere stem telt. Het is een belangrijk democratisch recht dat we in ons land vrije verkiezingen hebben. Daarvan moeten we ook gebruik maken. Dat moeten we ook doen bij de verkiezingen voor onze gemeenteraad. Maar dan moeten we wil weten wat we willen en waar we met ons dorp naar toe willen. Iedereen heeft daar een eigen verantwoordelijkheid in. Kom steek je handen uit de mouwen en begin. De horeca zou kunnen beginnen om beter te gaan samenwerken. Duidelijk maken wat ze eigenlijk willen en hoe ze dat willen bereiken. Het oude dorpsgezicht terug? Nadenken over de wandelboulevard en verkeersarme Markt en Eindhovenseweg. Hoe ga je daar op inspelen zonder steeds naar de gemeente te kijken. De winkeliers zouden kunnen nadenken over een mooi en compact winkelcentrum. Een verkeersarme omgeving met een diversiteit aan winkels. In de Kerverij een Foodstore met 15 pop-up restaurants. Willen we wel of niet onze regiofunctie terug? Niet kijken wat de gemeente gaat doen maar zelf proactief aan de slag gaan. Niet afhankelijk van ideeën van ambtenaren en politiek maar zelf zeggen wat je wilt en het ook gaan realiseren. Onze inwoners moeten er rekening mee gaan houden dat de gemeente steeds minder voor hen zal gaan zorgen. Ze zullen steeds meer zelf moeten gaan organiseren en voor zichzelf moeten gaan zorgen. Hoe gaan we dat doen? Wat willen we in de wijken en buurten? Is dat afhankelijk van een groep vrijwilligers of willen we zelf ook iets gaan doen. Maak je los van organisaties die er alleen maar zijn om zichzelf in stand te houden. Bedenk nieuwe vormen van samen leven in ons dorp en maak daar waar nodig gebruik van instituten. Hoe willen we als samenleving de verantwoordelijkheid dragen over elkaar. Samen maken we dit dorp leefbaar, veilig en zorgzaam. Soms hebben we daar de gemeente voor nodig, vaak kunnen we het zelf veel beter. De ambtenaren zouden meer moeten luisteren naar de inwoners. We weten zelf veel beter wat goed is voor ons dorp. Ambtenaren moeten weer dienaren worden. Dienaren die ons helpen in ons streven om ons dorp beter te maken. Dienaren die ons dorp kennen en daar ook wonen. Dat kunnen ze alleen als wij weten wat we willen en daarover ook echte vragen stellen. We moeten in ons dorp af van de bobo’s. De kleine groep mensen die de dienst uit lijken te maken. Maar daarvoor moeten we wel zelf iets gaan doen. De handen uit de mouwen en niet achter de geraniums blijven zitten. De lokale politiek zal iedere dag moeten luisteren naar de inwoners en niet een keer in de vier jaar. Weg met de steeds terugkerende tegenstellingen. Weg met het steeds veranderen van de werkelijkheid. Begin met openheid, eerlijkheid en transparantie. Begin met iedere dag te vechten voor het terugkrijgen van het vertrouwen. Kies voor het krijgen van een breed draagvlak. Dat is anders dan het halen van stemmen. Beloof liever niks en werk met iedereen samen. We moeten echt allemaal bereid zijn de handen uit de mouwen te steken. Er komen andere tijden aan en die verandering kunnen we zelf doen of we kunnen het laten doen. Als inwoners zouden we ons de regie niet uit handen moeten laten nemen. En ja in Valkenswaard kunnen we dat als we het ook echt willen! De veranderingen beginnen bij jezelf en beginnen nu.

Politiek Café Valkenswaard.

‘Welkom in de Brainportregio’

Ondanks het feit van het merendeel hamerstukken, werd de raadsvergadering  toch nog een enerverende avond. Via twitter kwamen er allerlei berichten binnen over schorsingen, amendementen en moties. Het werd nog spannend, het ging natuurlijk ook ergens over, vrachtverbod op de Europalaan. En die zou toch de Eindhovenseweg ontlasten. Nou mooi niet, Raad van State, een verbod!.  Sommige partijen hadden het over ‘je houden aan afspraken’, andere partijen zagen nog wel mogelijkheden om daar weer een beetje onderuit te komen. Er was er ook een die zei, dat het niet ons probleem is, maar van de provincie. Ja, zo kun je het ook zien, maar intussen schieten de bewoners van de Eindhovenseweg er niets mee op. Wat het meest verbazend is, dat 2 jaar geleden al is aangegeven dat  het verbod er zou komen; dus niet zeuren, dan maar wat langer in het fijnstof zitten. De Europalaan lijkt wel tot heilige grond verklaard, alleen naar kijken, niet aankomen. Nee geen sterk stukje van de raad om er gezamenlijk uit te komen.

Misschien kunnen we ons maar beter richten op onze Brainportregio. Daar zit pit in! De regio wordt wel eens vergeleken met de regio rond de baai van St. Francisco, Silicon Valley, een zeer innovatieve en productieve regio. Als je daar aan mensen vraagt waar ze vandaan komen dan zeggen ze: “uit Silicon Valley, onze regio”. Maar dat kenden we ook in Nederland. Dertig jaar geleden kwam je uit het Westland en niet uit Poeldijk. In onze regio hebben we het daar niet zo over. Niemand zegt hier dat hij uit de Brainportregio komt. Vreemd eigenlijk want de Brainportregio kennen ze in Europa veel beter dan , Veldhoven of Valkenswaard. Brainportregio is ‘booming’ met een mooi Engels woord. Deze regio is door haar unieke samenwerking tussen ondernemers, onderwijs en overheid zeer dynamisch bijna explosief en kent een geweldige groei met grote en kleine vaak gespecialiseerde ondernemingen en enthousiaste en charismatische ondernemers. Daar zijn we trots op, toch! Ondernemers uit Valkenswaard voelen zich verbonden met Brainport. Onze gemeente schrijft enige betrokkenheid met Brainport ook in een economische beleidsnota. Zijn we nu als bewoners van de steden en dorpen blij en enthousiast dat we in deze Brainportregio wonen? Nee, aan onze gemeente grenzen worden we welkom geheten met banieren als ‘Veelzijdig Valkenswaard’ of ‘This is Eindhoven’. Er is alleen sterke aandacht voor de eigen gemeente, meer groen of gratis parkeren krijgt meer aandacht. Toch zorgt deze Brainportregio voor de toekomst van onze kinderen, werkgelegenheid, ontwikkeling agrarische sector, innovatie op medisch terrein, ontspanning, en toerisme. Daar wil je toch deel van uit maken, of je nu ondernemer of inwoner bent. Men verwacht dat deze regio de komende jaren zal uitgroeien naar de snelst groeiende regionale economie in Nederland. Na veel ‘trommelgeroffel, van enkele grote ondernemers uit de Brainportregio, ging Den Haag overstag. Brainport mocht ook mainport heten. “En nou niet moeilijk doen”, zeiden ze in Den Haag. Wat een toekomst heeft onze regio! Tijd om dat met z’n allen uit te dragen. Komend van Achel of Neerpelt over de N69 wapperen binnenkort bij de grens de banieren ‘Welkom in de innovatieve veelzijdige Brainportregio”. En ook langs de nieuwe westparalel N69 komen straks grote borden met: “welkom in de Brainportregio”. Wellicht dat de innovatieve kracht van de Brainportregio met diverse innovatie op het terrein van mobiliteit, zorg, agrarische sector onze lokale ‘groen en parkeer perikelen’ snel zullen oplossen en dat we naar de toekomst toe fantastisch kunnen samen wonen, samen leven, zelfs op de Eindhovenseweg en Europalaan. Mensen wordt eens creatief, geloof in elkaar en zoek naar oplossingen op korte en lange termijn en blijf niet hangen in papieren stellingen.

Politiek Café Valkenswaard

 

 

 

Het beste voor 2017

Daar sta ik dan. De eerste dagen van het nieuwe jaar waaien door mijn nog troebele hersenen. Het waren zware dagen zo van Kerstmis tot Driekoningen. Bijna iedere dag wel een feestje of een receptie. En iedereen wenst elkaar het beste voor 2017 en vooral een goede gezondheid. Ja wie wil dat nu allemaal niet. Het was een bewogen jaar 2016. Wat hebben we elkaar toch allemaal aangedaan. Was dat het beste wat we elkaar hebben gewenst in 2016. Gaat dat dan ook in 2017 zo? Ik kijk om me heen en zie veranderingen in 2017 op me af komen. De Antoniuskerk tegenover me zal veranderen in een wooncomplex. Het oude postkantoor aan de Valkenierstraat wordt een appartementencomplex. De Europalaan is na 10 jaar en vele miljoenen eindelijk klaar. De Eindhovenseweg wordt eenrichtingsverkeer. De Markt een grote wandelboulevard. Het marktplein blijft een kale vlakte waar je water kunt halen. Er mogen geen vrachtwagens rijden tussen de Leenderweg en de Zuidelijke Randweg. Het appartementencomplex bij het Sprengertje ontvangt zijn eerste bewoners. Ik zie het Bloemencorso door de Beelmanstraat trekken op de tonen van de Efteling. Alle toegangswegen zijn bezaaid met grote betonnen blokken voor de veiligheid. Een gepantserde container als beleidscentrum staat bij het gemeentehuis. Valkenswaard beweegt zich snel naar 2020. Ik zie de grote verkiezingsborden met de foto’s of logo’s van de landelijke partijen. Ik denk aan de vele beloftes die ze me doen en waarvan ik nu al weet dat ze niet worden nagekomen. Ik denk aan de mensen in ons dorp die steeds meer vergrijzen. De Valkenswaardenaar wordt steeds witter en kaler. Wat moeten we van 2017 maken? “Het beste” zeiden we enkele dagen geleden. Nou dan moeten we als inwoners de handen uit de mouwen steken. Aan de slag gaan. Zeggen wat en hoe we het willen. Ons organiseren en zeggen hoe we het willen hebben. We moeten zelf mee gaan denken en doen. We laten toch niet het beste door anderen maken. Dat willen we zelf doen. Kom op kasteleins en winkeliers. Niet klagen over de afgesloten Eindhovenseweg. Verzin nieuwe dingen om klanten te trekken en te houden. Niet allemaal naar een ander wijzen, maar kijken wat je zelf kunt verbeteren. We willen het beste in 2017. De beste weekmarkt, de beste musea, de beste winkelstraat, het beste centrum, het beste bestuur. We hebben recht op het beste want Valkenswaard is van ons. We willen groen in het dorp. Bankjes om te rusten, parken en wandelpromenades, elektrische motorsport op het Eurocircuit. We willen geen doorgaand verkeer in het centrum en geen vrachtverkeer over de Eindhovenseweg. We willen wandelpaden en fietspaden in de Groote Heide. Een grote nieuwe sporthal en meerdere hotels. We willen de winterterrassen weg en de oude gevels terug. Betrokken en kundige wethouders met dossierkennis en visie.  Dat is het beste! Ja, maar wat is er dan van ons dorp geworden? De beste slaapstad onder Eindhoven? Is dat echt wel het beste? Duidelijk is dat we samen vorm moeten geven aan ons dorp. Maar samen wil ook zeggen dat je zelf mee moet doen om veranderingen teweeg te brengen. We gaan er dit jaar het beste van maken. We kiezen dit jaar het beste parlement en krijgen dus de beste regering. We gaan initiatieven bedenken en voorleggen aan de gemeente. Burgerinitiatieven. Bottom up werken. Bestuurders confronteren met hun eigen beleid. We gaan ons laten horen want we willen het beste. Ik denk aan ons dorp: “wat zal het beste zijn in 2017?”

Politiek Café Valkenswaard

“Wij klappen met onze handen in onze zakken”

Op de lokale VOS TV was de afgelopen weken een discussie te zien over innovatie. Aan tafel zaten twee industriële ondernemers uit Valkenswaard,  directeur van Brainport en een inwoner van Valkenswaard die als journalist veel aandacht besteedt aan  innovaties in de Brainport regio. Op de vraag of er op het Valkenswaardse industrieterrein innovaties  plaatsvonden,  reageerde men verontwaardigd positief. Hoe kon daar nu aan getwijfeld worden?   Snel werden enkele voorbeelden genoemd. Ik moet zeggen dat ik de innovaties niet zo kon volgen, maar op het Valkenswaards industrieterrein gebeuren zaken waar de meeste Valkenswaardenaren geen weet van hebben. Dat was vroeger wel anders. Als je dan vroeg “Wat weet u van Valkenswaard?”, dan zei men, sigaren, striepers, MCB, Smeva  en misschien ook nog valkeniers. Maar het was duidelijk. Dat is nu niet meer zo. Hoe komt dat toch? Ja, de ondernemers zeiden:  “Ach we zijn wat bescheiden. We timmeren niet zo aan de weg”.  Een ander zei: “Ja wij zitten op onze handen, we maken niet zoveel lawaai over wat we allemaal doen”. Gek eigenlijk. Je leest ook weinig in de regionale en lokale media over de industriële innovatieve activiteiten in Valkenswaard. Wel als er weer een fietspad wordt geopend of een nieuwe wandelroute is ontwikkeld. Zouden we niet trots moeten zijn op onze Valkenswaardse industrie? Natuurlijk, het is een typisch Nederlandse eigenschap om maar heel ‘gewoon’ te doen en zeker niet te hoog van de toren te blazen. Ik vraag me dan wel  af of ze daar in Amsterdam of Rotterdam ook zo’n last van hebben?  De Valkenswaardse ondernemers dachten dat het misschien een goed idee zou zijn om promotiefilmpjes te maken. Misschien helpt dat.  Al enige tijd wordt er door de Valkenswaardse industriëlen gemopperd dat de gemeente in haar economisch beleid zo weinig aandacht besteedt aan de industrie in Valkenswaard. Maar zie, komende raadsvergadering(donderdag 22 dec.) ligt het economisch beleid als agendapunt op tafel. Daarin zullen toch wel enige verstandige en bemoedigende zaken worden vermeld. Diverse raadsleden hoor ik mompelen, hamerstuk, verplicht nummer. Maar de inhoud is echt niet bedoeld om de Valkenswaardse industrie een boost te geven. Slechts voor een enkeling in de raad was de nota economisch beleid 2017-2020 aanleiding er iets over te zeggen. De voorzitter van de grootste coalitie partij begon te zeggen dat hij het een goede nota vond. Maar als hij er toch een opmerking over zou mogen maken, dan zou het wel wat proactiever mogen zijn. Zou men in de raad begrijpen wat hij daarmee wilde zeggen? Zou hij bedoeld hebben dat hij vindt dat de gemeente in het economische beleid meer het voortouw zou moeten nemen? Dat moet voor onze industriële ondernemers als muziek in de oren klinken. Een gemeente die de ontwikkelingen in de gaten heeft en kansen ziet voor de industrie en die ook nog faciliteert. Zou dit echt zijn wat hij bedoelde? Zou een mooie opsteker zijn, zo aan het eind van het jaar. Hoewel, het lijkt toch meer in de Valkenswaardse genen te zitten om vooral te reageren en niet te ‘ageren’ Gemeente wacht op acties en dan gaat men reageren.  Misschien wilde hij zeggen dat de inwoners en ondernemers meer verwachten van een gemeente. Dat de mensen die afwachtende houding niet meer ‘pikken’. Zij willen het voortouw nemen. Dat willen de inwoners en zeker de ondernemers ook! De burgers willen aan zet, ook in Valkenswaard. Wij wensen u een verlicht en een proactief 2017.

 

Politiek Café Valkenswaard

Burgers hebben vaak gelijk, maar krijgen het niet! Hoe komt dat toch?

Altijd boeiend als er bij commissievergaderingen insprekers zijn. Afgelopen week was er een jonge, agrarische onderneemster die vocht voor haar bestaansrecht. Immers, er lag een voorstel wat er op neer kwam dat de grond aan de Lage Heide, waarop  zij al jarenlang boerde, opgewaardeerd zou worden. Nou, zou je kunnen denken’ “Ddat is mooi, dan wordt de grond meer waard.”   Het gaat om een gebied dat verschuift van ‘natuur met waarden’ naar ‘agrarisch met waarden’. Maar in het plan staan, volgens inspreekster,  allerlei regeltjes waardoor een ‘fatsoenlijke’ uitoefening van  haar bedrijf nauwelijks meer mogelijk zou zijn. Het is een mooi, kleinschalig gebied dat door de agrarische activiteiten in de loop der jaren een eigen invulling heeft gekregen. Waarom nu dan al die specifieke regeltjes? Een van de vragen van de gemeenteraad was  of er contact was geweest met de ondernemers daar. Nou dat was er wel volgens de wethouder maar zo had de inspreekster het niet ervaren Maar wat zou dat contact dan ingehouden hebben? Zouden de ambtenaren  op het gemeentehuis zich echt verdiept hebben in het bedrijf?  Zouden ze op het bedrijf van de jonge, agrarische ondernemer zijn geweest? Het roept de vraag op hoe er wordt gecommuniceerd tussen de gemeente en de burgers. Luistert men wel? Als men bezwaar heeft tegen het voorstel dan mag  betrokkene zijn eigen zienswijze op papier zetten. En die gaat met de overige stukken naar de gemeenteraad. Betrokkenen mogen  ook inspreken om de eigen zienswijze nader toe te lichten. Gek eigenlijk. Zouden ze dat niet hebben meegenomen bij het schrijven van het voorstel? Blijkbaar niet. Hoe komt dat toch? Waarom moet het zo gaan? Kan dat niet anders? Je ziet het college worstelen met de vragen vanuit de gemeenteraad. Zou het college niet voorbereid zijn op al die vragen? Soms krijg je het gevoel dat men tijdens de discussie pas gaat nadenken. Je zou toch denken dat het college de voorstellen zorgvuldig en kritisch bekijkt voor ze naar de gemeenteraad gaan. Of zouden zij ze doorsturen vanuit het idee, “kijken hoever we komen”? Ik hoop dat dat niet waar is. En de gemeenteraad zet z’n tanden erin, gaat achter de inspreekster  staan. En dan gaat het van, “waarom komen er zoveel regeltjes bij?” of “het was toch goed zoals het was” , ja “het moet van de provincie” , “dat maken wij wel uit”, en “dan hebben we een stevig gesprek met de provincie”. “Had dat niet voorkomen kunnen worden?” vroeg nog één van de raadsleden. Je voelt al dat de gemeenteraad op z’n strepen wil gaan staan en ook achter de ondernemer. Gek, je zou toch moge verwachten dat het college achter de ondernemer staat en dat de raad daar toezicht op houdt. De gemeente is er toch voor de burgers, dus ook voor de ondernemende burgers. Of zou het zo zijn dat die burgers als lastig worden ervaren en niet voor vol worden aangezien? Denken de wethouders dat de burgers het niet snappen? Kost het te veel tijd om het de burger uit te leggen?  De bestuurders raken steeds meer het contact met de burgers kwijt. Zij zorgen er onder meer voor dat er ook in Valkenswaard woedende inwoners ontstaan die geen vertrouwen meer hebben in de lokale overheid. Misschien een idee om de burgers eens zelf aan het woord te laten. Dat zou kunnen met het project G1000. Burgers nemen in het project G1000 het initiatief om aan te geven en duidelijk te maken wat zij willen en waar voor hen de prioriteiten liggen. Misschien een goed idee voor volgend jaar tegen de verkiezingen van een nieuwe gemeenteraad?

Politiek Café Valkenswaard

En toen werd het stil in de raadszaal

Gehuld in dikke jas en sjaal loop ik over de Geenhovensedreef. De lucht is koel en laag over het Groote Meer hangen witte sluiers. De herfst is definitief gekomen. Maar is het ook in Valkenswaard herfst geworden. In de krant staat een verontrustend bericht. De inwoners van Valkenswaard behoren tot de laagst opgeleide mensen in Nederland. Wat raar eigenlijk. We hebben een prachtige school die meer dan uitstekende leerlingen aflevert. Leerlingen die betrokken zijn bij het wel en wee in ons dorp en ver daarbuiten. Toch zijn we de laagst opgeleiden in de slimste regio van de wereld. Hoe kan dat nou, vraag ik me af als ik vanaf het ven naar Weredi kijk. We hebben een wethouder die vanuit het onderwijs komt, dus die zal dat soort zaken toch  wel in de gaten houden, denk ik dan. Maar nee een raadslid van de PvdA krijgt tijdens de begrotingsbehandeling de raadszaal stil. In een gloedvol betoog schetste Mieke de zorglijke ontwikkelingen. Uit mijn jaszak haalde ik het infogram dat de gemeente heeft laten maken over de begroting 2017. Bijna 3 miljoen euro, 4% van de begroting,  geven we per jaar uit aan onderwijs. Is dat alleen maar aan onderhoud van scholen of wordt er met dat geld nog meer gedaan, vraag ik me af. Is dat veel of is dat weinig? We horen bij Brainport, Nederlands derde Mainport, maar we hebben geen mensen met een daarbij passende opleiding. Waarom doet het gemeentebestuur daar dan niets aan? Is er geen samenhangend beleid. Nee, er moet een onderzoek komen naar de oorzaak; de wethouder maakt zich zorgen en zegt met de schoolbesturen te moeten gaan praten. Hij zegt er keihard aan te gaan werken. Maar is de reactie van de wethouder niet vreemd? Uit cijfers die de gemeente zelf aanlevert aan verschillende instanties blijkt al sinds 2015 dat het zo is. En dan lees ik in het Valkenswaard Weekblad de zoveelste sollicitatiebrief van een wethouder. “Afrekenen op functioneren”, zegt hij. Nou dat is prima, dat zullen we dan maar doen op 21 maart 2018. Opnieuw lijkt het er op dat onze wethouders zitten te slapen. Het is nu in twee raadsvergaderingen de derde wethouder die zijn zaken niet voor elkaar blijkt te hebben. Gaan praten met schoolbesturen! Dat doe je toch meerdere keren per jaar. Dat is toch een voortdurend proces. De wethouders zijn blijkbaar erg met zichzelf bezig en hun herverkiezing. Ze zijn het contact met de wereld buiten het gemeentehuis geheel verloren. Ze manifesteren zich steeds meer als regenten die zich gesteund voelen door hun fractie. Maar aan die steun komt ooit een einde. Als je niet luistert naar je kiezers en niet tegen kritiek kunt wordt er een keer afgerekend. Na de sportraad wordt nu de wmo adviesraad naar huis gestuurd. In de krant lees ik dat men in het gemeentehuis een papegaaienpark wil gaan beginnen. Oude jongens krentenbrood. Je laten adviseren door gelijkgestemden. Het college doet wat zij goeddunkt en heeft zo na het sportbeleid ook het sociale domein naar de Filistijnen geholpen. Je kunt wel vaststellen dat we laag opgeleid zijn maar we weten als inwoners heel goed wat we willen. Jammer dat de coalitiepartijen niet te horen zijn. Niet over het falend WMO-beleid; niet over de afvalverwerking en niet over het onderwijs. Dit wil je als volksvertegenwoordigers je inwoners toch niet aandoen. Nee, gebruik die 5 miljoen voor Dong/Cure maar aan onderwijs en maakindustrie. Het college is volledig het contact met de kiezer kwijt. We zijn terug in de regententijd. Het wordt hoog tijd dat er door alle politieke partijen duidelijk stelling wordt genomen tegen dit college. Daar is het dualisme voor ingesteld. Wij, kiezers, met een lage opleiding kunnen best een vakje rood kleuren in 2018. Misschien moeten we voor de verkiezingen eens duidelijk maken wat we willen in Valkenswaard. In ieder geval moet het politiek gezien echt anders. Leerlingen van Weredi fietsen vrolijk naar huis, behangen met laptops en dikke sjaals. Ik ga koffiedrinken in het Oude Wandelpark, de kou maakt mijn botten stram.

Politiek Café Valkenswaard.

Dualisme of regeren in onmacht

Het leek een raadsvergadering te worden met veel hamerstukken. Tijdens het vragenuurtje voelde je hier en daar al enige spanning. En dan hebben we het niet over het stukje fietspad bij de Kromstraat. Dat we voor het aanleggen daarvan een mediator nodig hebben is helemaal te gek. Of gaan we eerst maar wat egaliseren. Dan kunnen we toch ons fietstochtje netjes afmaken.

Allereerst het hoofdpijn dossier WMO en aan het eind het REnescience project of moderne afvalverwerking door Cure.  Bij de ingekomen stukken aan de raad zat een brief van het college “aanpak bij de omvorming van de hulp bij de huishouding”. Ook Valkenswaard was door de Centrale Raad van Beroep op de vingers getikt. De gemeente had de huishoudelijke hulp 1 als onderdeel van de WMO 2015 afgeschaft. Alleen voor de  minima was een vergoeding mogelijk. Uit het voorstel van het college viel te lezen dat men zoveel mogelijk bij de huidige praktijk wilde aansluiten en er niet aan dacht om de behoefte aan deze zorg in kaart te brengen. Geen enkele erkenning dat ze het niet goed hadden gedaan en dat men opnieuw moest beginnen. De wethouder moest diep door het stof. Haar eigen partij ‘waste haar de oren’. Ook een andere coalitie partij deed er nog een schepje bovenop door te zeggen dat ze maar eens goed moest luisteren. Ze was voldoende gewaarschuwd. Wat is hier aan de hand? Je eigen wethouder afvallen, fors in de hoek zetten. Daar leek het op. Aan het eind waren er de geheime bijlagen van het afvalverwerkingsproject. Nu komt het voor dat bepaalde stukken niet op straat moeten komen te liggen, vertrouwelijke informatie dus! Dan lezen de raadsleden deze stukken in de raadskamer. En zo was het hier ook. Nu had een fractie voorzitter, zoals hij aangaf, de geheime stukken gelezen. “onzin, niks vertrouwelijk”, “gewoon openbaar maken”. Ook hier ging het over een project van zijn eigen wethouder, dat was nummer 2. Lastig, wanneer het gaat over een gemeenschappelijk project met twee andere gemeenten, te weten Eindhoven en Geldrop. En die hadden de stukken, inclusief geheimhoudingsstukken al goed gekeurd. Hoe vertel je dat je bondgenoten? Nu zat er toch al wat een luchtje aan het gehele proces. Was er wel of niet al een handtekening gezet? Werd de raad niet een beetje voor het blok gezet? Waren we er niet een beetje in gestonken? Werden we voor het karretje van Eindhoven gespannen? Gek eigenlijk, het leek erop dat alleen de fractievoorzitter van de grootste partij alle stukken (dus ook die van de geheimhouding) had gelezen.  Hadden de andere raadsleden dan niets gelezen? Zouden ze het niet snappen? Was het daarom zo stil? Zijn de raadsleden niet de toezichthouders van de gemeente. Maar goed, de fractie voorzitter van de grootste coalitiepartij schoffeerde opnieuw zijn wethouder. Niks geheims aan de stukken; ga ze dat in Eindhoven en Geldrop maar vertellen. Dat was toch wel heel apart. Ach, in het dualisme kun je het college terugfluiten, en zo’n daad naar de eigen wethouders is toch moedig en geeft aan waar voor je staat. Dat is moedig en dan weet men wie de baas is, toch? Of zou het zo zijn dat de fractievoorzitter van de grootste coalitiepartij al weken lang op z’n nagels heeft zitten bijten vanwege het slechte proces wat betreft enkele dossiers. En dat hij wellicht genoeg begint te krijgen van de ‘knulligheid’ van z’n eigen wethouders. Dan grijp ik in, wie niet luisteren wil moet voelen wie de baas is. Zou het zo zijn. Of zijn we al met de volgende verkiezingen bezig? Gek dat zo’n college dat niet aanvoelt en elkaar maar een beetje laat aanmodderen. Je zou toch denken dat ze de afgelopen jaren voldoende ervaring met projecten en processen moeten hebben opgedaan. Zou het gedoogbeleid van de raad (alles goedvinden van het college) nu worden gestraft. Wie het weet mag het zeggen!

Politiek Café Valkenswaard

 

 

 

 

500 anonieme slachtoffers

Daar zit ik dan. Moe en voldaan neergestreken op de nieuwe bank van Jan Rebel tegenover de brandweerkazerne. Een mooi gebaar van de gemeente om een blijvende herinnering aan een honderdjarige te geven. De burgemeester heeft hem officieel aan Jan gegeven, dus is het een cadeau van alle inwoners van ons dorp. Nou, denk ik, Jan heeft het verdiend! En terwijl ik zo kijk naar de oude brandweerauto van Valkenswaard, die zeker ook uit de tijd van Jan stamt, zie ik ze voorbij komen: “De ouderen van Kempenhof”. Schuifelend achter een rollator of zittend in een rolstoel, voortgeduwd door een vrijwilliger. Is dat mijn voorland denk ik dan! Zo zal het mij straks ook vergaan. Ik hoop dat er dan goed gezorgd wordt voor mij. Ik weet dat ik al die hulp wel zal moeten betalen, want tegen de tijd dat ik het nodig heb zijn de spelregels vast weer gewijzigd. Meer eigen risico en meer eigen bijdrage. Ik denk dan terug aan het moment dat het kabinet besloot om zorg te laten organiseren door de gemeente. Want de gemeente staat dicht bij zijn inwoners en zorgt er goed voor. Mijn hartslag loopt wat op. Ik denk aan het besluit van de Centrale Raad van Beroep over de huishoudelijke hulp. Dat zijn mensen die hulp nodig hebben om langer zelfstandig thuis te kunnen blijven wonen. Geholpen door mensen die, tegen een klein salaris, het huis komen poetsen. Maar veel belangrijker, een praatje komen maken. “Wij gaan het beter doen” zei de wethouder van sociale zaken in 2015 en “we gaan ook nog bezuinigen”. Alle mensen die boven de bijstandsnorm zitten, moeten het zelf maar gaan organiseren en betalen. In één pennenstreek waren 500 inwoners hun huishoudelijke hulp kwijt. Hun vertrouwde hulp mocht niet meer komen want de gemeente, die dicht bij de burgers staat, had een ander besluit genomen. Soms waren de mensen nog niet eens gehoord daarover. Hadden ze niet eens de gelegenheid gehad om te zeggen wat ze er van vonden. Soms was het gewoon telefonisch afgehandeld, of op basis van een loonstrookje en een bankafschrift. Iedereen voelde dat dit niet rechtvaardig was. Dan maar bezwaar maken, werd gezegd. Maar daar zat de wethouder helemaal niet op te wachten. Na 18 maanden van onduidelijkheid is er dan eindelijk in mei een uitspraak van het hoogste rechtsorgaan: de Centrale Raad van Beroep. De wethouder van sociale zaken die zo dicht bij de burger staat, heeft het niet goed gedaan. Zij niet alleen, maar met haar ook heel veel andere wethouders in heel Nederland. In de afgelopen maanden bleek dat onze gemeente meer dan 2 miljoen euro over had van de “zorggelden”. Nu lijkt het er op dat dit geld deels onthouden is aan onze inwoners. En de wethouder kan wel zeggen dat de regeling na de uitspraak van de Raad van Beroep slechter is, maar dat moet nog blijken. Zolang een rechter daar geen uitspraak over gedaan heeft, is het voor haar ook gewoon gissen. Doen alsof je het weet, terwijl we in heel Nederland nog zoekend zijn. Op donderdag 29 september kwam er een brief aan de leden van de gemeenteraad. Daarin staat dat de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep wel degelijk gevolgen heeft voor het beleid van onze gemeente. In de krant zegt de wethouder, dat het eigenlijk allemaal wel meevalt. “Damagecontrol” heet dat met een mooi woord.

Alle 500 mensen, die in 2015 een afwijzende beschikking hebben gehad, kunnen volgens de staatssecretaris een nieuwe aanvraag indienen bij de gemeente. En dan kunnen ze een nieuw keukentafelgesprek aanvragen, bijgestaan door deskundige vrijwilligers van de KBO, met als resultaat mogelijk een nieuwe beschikking. Dus belangenverenigingen, aan de slag. Zou je voor de huishoudelijke hulp meer moeten betalen dan je nu doet, dan maak je er geen gebruik van. Niet mee eens, dan in beroep bij de rechter. Een uitspraak vragen, waaraan ook een wethouder zich dient te houden. Dus geen schikking aangaan. Het geld dat over is wordt nu gestort in de reserves van de gemeente zo is beslist. In Veldhoven overweegt men het geld dat van de zorg over is te gebruiken om de tekorten aan te zuiveren. Hoezo de gemeente weet wat goed is voor zijn burgers!?

Onze wethouder zegt niet voornemens te zijn om die 500 mensen actief te benaderen. Gek eigenlijk. Zij hebben toch niets fout gedaan. De wethouder dient toch op te komen voor onze eigen inwoners, zeker als die zorg nodig hebben. En zeker als ze er recht op hebben! Die 500 mensen, samen met vele duizenden in Nederland, mogen toch niet het slachtoffer worden van het sociale beleid van een gemeente. Moeten we dan eerst piepen. De inwoners van onze gemeente moeten toch in staat zijn samen met onze bestuurders die nodige zorg te regelen.

Een autootje van de Zuidzorg stopt tegenover me. Een in uniform geklede vrouw snelt naar een woning. Wie zal hier betalen denk ik. In het restaurant van Kempenhof zitten groepjes ouderen aan koffie met gebak. Die betalen ze zelf.

Politieke Café’s
14 februari 2017: Lijsttrekkersdebat o.l.v. Lucas van Houtert in Stadscafé "De Senaat". Televisie: 11-03-2017: JOPO-dag. 22-04-2017: twee fracties gemeenteraad. 28-10-2017: twee fracties gemeenteraad. 25-11-2017: twee fracties gemeenteraad. 24-02-2018: zes fracties gemeenteraad. Radio: voorlopige uitzenddata: 11-09-2017, 23-10-2017, 13-11-2017, 11-12-2017, 15-01-2018, 12-02-2018.
March 2017
S M T W T F S
« Feb    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031