Archive for the ‘PCV’ Category

Samen voor je dorp

Het jaar is nog jong en we hebben allemaal veel goede voornemens gemaakt. Een van die voornemens zou kunnen zijn; dat je je meer gaat inzetten voor je dorp. Gaat deelnemen aan culturele evenementen of mee gaat helpen in de besluitvorming van je gemeente. Per slot van rekening ben je hier geboren of in ieder geval ga je hier oud worden. Wat is er dan mooier, dan zelf mee zorg te dragen voor wat er in je gemeente gaat gebeuren. De lokale politiek wordt steeds ingewikkelder. Je kunt je afvragen of de door ons gekozen dames en heren het werk nog wel goed aankunnen. Kunnen zij alle onderwerpen waarover ze moeten gaan beslissen, wel goed afwegen. Zo wordt er bijvoorbeeld in de gemeenteraad gesproken over de besluitvorming rondom de boodschappenmand. Veel raadsleden zeggen zich voor het blok gezet te voelen. Sommige raadsleden werd uitdrukkelijk gezegd, dat zij met de fractie mee moesten stemmen en niet konden afwijken. Andere raadsleden willen zo snel mogelijk van het huurcontract af. Weer andere raadsleden zijn zeer tevreden over de besluitvorming. Maar toch; het zit veel raadsleden niet lekker hoe het gegaan is. Op een of andere manier voelen ze zich er niet prettig bij. Je kunt natuurlijk denken dat het hun probleem is, maar is dat wel zo? Is  besluitvorming niet een zaak die ieder van ons aangaat? Samen werken aan een gemeente waar het voor iedereen goed wonen is. Het instellen van een taskforce om de gemeenteraad te helpen, wil niet echt opschieten. Ambtenaren zijn bang dat naast de raadsleden er ook burgers in komen. Hoe ga je met die mensen dan om? Zouden we geen burgerpanels kunnen maken? Een groepje inwoners die de raadsleden helpen bij het nemen van besluiten. Niet vanuit een partij politieke achtergrond of visie, maar vanuit het idee het beste voor ons dorp te willen. Een cliëntenraad voor raadsleden of zo iets dergelijks. Groepjes die zich vastbijten in een zaak en informatie geven aan de raadsleden. Zou daarmee het werk van onze raadsleden niet veel beter kunnen gaan of verlopen. Zouden we er dan allemaal niet veel beter van worden. Kijk en daar gaat het nu om. Wij allemaal willen er beter van worden en er een goed gevoel aan overhouden. Je prettig voelen zo gezegd. Is het oprichten van burgerpanels een van onze goede voornemens in dit nog jonge jaar?

Opgevangen in de Wandelgangen


 
dat het met twee verkiezingen op de agenda een heet voorjaar gaat worden -dat we benieuwd zijn naar het stemgedrag van de mensen in Valkenswaard- -dat de klimaatdiscussie een sterk bepalende factor kan zijn -dat de verwachtingen voor 66ste Striepersgatse carnaval hoog gespannen zijn – dat de omgeving van afvalcontainers op de diverse pleinen ook door eigen bewoners wordt verwaarloosd – dat de oversteek Europalaan/Ooistraat een gebed zonder eind lijkt – dat op tal van plaatsen in Valkenswaard al volop ledverlichting brandt – dat de mensen in het buitengebied een snelle internetverbinding gaan krijgen – dat enkele voetbalclubs binnen de gemeente Valkenswaard het behoorlijk af laten weten – dat na de High Tech Campus Eindhoven de Valkenswaardse Maastrichterweg een nieuwe regionale hotspot wordt – dat menigeen in de politiek zich wel eens de uitspraak van Confucius ter harte mag nemen: ”Een mens heeft twee oren en één mond om twee keer zoveel te luisteren dan te praten.”

De Wandelaar

Nieuw

Aan het begin van het jaar is het een goede gewoonte om elkaar het beste toe te wensen. Dat doen we meteen na de jaarwisseling met buren en vrienden. Bij bedrijven en organisaties gebeurt dat enkele dagen later. Iedereen doet dat op zijn eigen manier. Zo ook bij overheidsinstellingen. Onze bestuurders geven een receptie in het huis van onze gemeente. Besturen van verenigingen en organisaties die een, voornamelijk financiële, relatie hebben met de gemeente komen dan bijeen. Een ons kent ons bijeenkomst. Ze wensen elkaar het beste voor het nieuwe jaar en een goede samenwerking. In de afgelopen jaren hebben we kunnen vaststellen dat de belangstelling voor dit soort bijeenkomsten steeds minder wordt. Ook dit jaar waren er maar iets meer dan honderd mensen aanwezig. De inwoners van ons dorp blijven om een of andere reden weg. Kerkdorpen organiseren hun eigen feestje en nodigen de gemeente uit. De besturen van veel verenigingen komen niet meer. Natuurlijk staat het iedereen vrij om te komen maar toch is het vreemd. De vraag is of de nieuwjaarsreceptie in deze vorm niet zijn langste tijd heeft gehad. Zijn we niets toe aan iets nieuws. Een bijeenkomst die laagdrempelig is en waar Valkenswaardse mensen gewoon even onder elkaar zijn. Een feest van herkenning maar ook gewoon gezellig. Waar je politici kunt aanspreken maar ook bestuursleden van een club. Waar je elkaar tegen komt omdat je samen iets van het dorp wilt maken. Waar goede ideeën geboren worden en afspraken gemaakt. Waar verbinding plaats vindt en saamhorigheid ontstaat. Waar de burgermeester een vlammend betoog geeft over wat we allemaal hebben gedaan en gaan doen. Waar gesproken wordt over de nieuwe lokale democratie. Waar iets te doen is. Leven en reuring, zang en dans. Waar we naar toe gaan omdat ze anders de volgende dag aan je vragen waar je was. We hebben je gemist zeggen ze tegen je. Nee die receptie moet anders. Minder saai en voorspelbaar. Beschouwend en met de nodige zelfkritiek. Nodig een visionair uit. Maak het boeiend. Het is niet te hopen dat de nieuwjaarsreceptie van dit jaar maatgevend is voor het komende politieke jaar. Dan zal het een saaie en niet echt spannende bedoening worden. Nou gemeente je hebt een jaar om iets te bedenken. En is het misschien een suggestie om de inwoners er bij te betrekken?

Samenwerken hoe zit dat?

Al jaren werkt Valkenswaard samen met de gemeente Cranendonck en Heeze-Leende. Met deze twee prachtige buurgemeenten vormen we de A2- samenwerking, een prima naamgeving zal later blijken. Toen de provincie enkele jaren geleden, op aandringen van de rijksoverheid, wilde overgaan tot fuseren van gemeenten, nam Valkenswaard een belangrijke stap: Samenwerken met de buren. In het verleden was Valkenswaard sterk gericht op de Kempen, maar nu koos ze voor een andere weg: Samenwerking met onze directe buren gelegen aan de overkant van die drukke A2. De één sterk aangewezen voor zijn voorzieningen op Geldrop en de andere op Weert. Kortom, wat is eigenlijk de gemene deler? In ieder geval een slechte busverbinding van Cranendonck naar Valkenswaard en terug.  Voordeel is wel dat als je samen 67.000 mensen groot bent, de provincie minder snel op de proppen komt met een voorstel tot fusie. De gevolgen waren echter groot: Personeel werd overgeheveld en er werd vanaf dat moment decentraal gewerkt. De post voor de gemeente Valkenswaard, verlaat de eigen postkamer om via een omweg, namelijk de postkamer van Cranendonck, vervolgens weer op het eigen honk terug te komen. Samenwerken dient te leiden tot besparing maar lijkt het vervolgens niet te doen. Zo wordt een raadsvoorstel in Valkenswaard aangenomen om een ambtenaar te benoemen voor toezicht in het sociaal domein. Een ambtenaar die moet kijken of het geld dat de gemeente uitgeeft voor zorg, ook door de leveranciers geleverd wordt. Op zich een goede zaak. Maar wat blijkt nu?. De ambtenaar zou worden aangesteld in A2-verband. Echter Heeze-Leende en Cranendonck zien het niet zitten en doen niet mee met als gevolg dat Valkenswaard het geheel uitstelt en een speciale commissie vragen stelt. Er zijn immers grote kosten mee gemoeid, lees een riante salariëring. De betreffende ambtenaar moet in staat worden geacht om de accountantsverklaring van de zorgleveranciers te controleren. Als de  buren dan toch niet mee willen werken en de kosten voor Valkenswaard alleen veel te hoog worden, is het wellicht verstandig deze ambtenaar niet aan te stellen. Dit levert bovendien een, voor Valkenswaard, zeer nuttige besparing op. Een reden voor ons als Politiek Café om eens nader op deze ‘samenwerking’ in te zoemen en wat blijkt? De trend is om op verschillende onderwerpen gewoon het eigen pad te volgen en vooral níet samen te werken!  Iedere gemeente heeft haar eigen WMO-verordening, haar eigen adviesraden, haar eigen beleidsambtenaren en oh ja,  huisvuil regelen we liever met Eindhoven en Geldrop en niet in A2 verband. Ooit is deze keuze gemaakt maar met welk doel? Samenwerken? Een blok vormen? Kostenbesparing? Liggen onze roots niet meer aan deze kant van de autosnelweg? Bij Bergeijk of Veldhoven? Daar waar wij als inwoners van Valkenswaard ons verzorgingsgebied hebben? Misschien eens goed om zaken te heroverwegen en toch goede buren te blijven. Een voorspoedig 2019.

Kennisbank

Het blijkt dat steeds meer mensen zich zorgen maken over de toekomst van ons prachtige dorp. Reacties op verschillende multi media geven daar mede blijk van. Onze inwoners vinden blijkbaar dat zaken anders moeten of kunnen. De vraag is echter; of zij zich daar ook daadwerkelijk voor willen inzetten. Als je zaken wilt veranderen dan moet je het voortouw nemen. Anderen erbij betrekken en samen al pratend met ideeën komen. Dat soort ontwikkelingen noemt men een burgerinitiatief. Een groep mensen die samen proberen iets te beïnvloeden, om zaken beter te laten lopen. Meer zoals de inwoners dat zouden willen hebben. Dat moet dan ondersteund worden door de gemeente, die het geheel met  kan faciliteren.  Valkenswaard gaat steeds meer vergrijzen. Maar een vergrijzend dorp is ook een verwijzend dorp. In ons dorp wonen veel mensen die met pensioen zijn. Mensen die na veertig jaar hard werken nu genieten van hun vrije tijd. Maar ook mensen die niet echt stil achter het raam willen toekijken hoe hun dorp steeds verder wegzakt. Dat zijn mensen met kennis en kunde. Al die kennis en kunde zouden we moeten kunnen aanwenden om ons dorp beter te maken. Daar waar jij goed in bent, kun je weer gaan doen. Dat heeft heel veel voordelen. Je gaat weer deelnemen aan het sociale verkeer, je hebt de gelegenheid om je kennis weer te gebruiken en op peil te houden en je mag je bekwaamheid ook met anderen delen. Als we in ons dorp in staat zouden zijn om al die krachten te bundelen, zou er een geweldig krachtenveld ontstaan. WIJ zouden dan kunnen helpen ons dorp gestalte te geven. Ons dorp samen met anderen op te bouwen. Zo zouden misschien dure rapporten achterwege kunnen blijven, omdat we die kennis zelf in huis hebben. Al onze kennis, die bij pensionering weg dreigt te vallen, inzetten voor het ene doel: ONS DORP. We zouden een kennisbank kunnen oprichten, waar je kunt aangeven waaraan je mee wilt werken. Waar je aangeeft hoe jij je kwaliteiten wilt inzetten voor ons dorp. Keer terug naar je oude stiel of school je om. Wat zou het fantastisch zijn als we alle bestuurders zouden kunnen helpen bij hun moeilijke besluitvorming. Bij de ambtenaren over de schouder zouden kunnen kijken en meehelpen om van Valkenswaard weer een bruisend en mooi dorp te maken. Nu vergrijzend, maar straks een plaats waar onze jongeren graag willen wonen. Samen maken we ons dorp sterker.

Valkenswaard gegijzeld

Dat zou nog eens een mooie krantenkop zijn niet waar? Figuurlijk gesproken blijkt dit helaas maar al te vaak waar. Regelmatig wordt ons dorp in zijn voortgang belemmerd door klagers en actiegroepen. Men zou zichzelf de vraag daarbij kunnen stellen, wanneer gaat het algemene belang voor het persoonlijke belang, dit met het oog op de toekomst van ons dorp. Uiteraard heeft de belanghebbende het recht tegen een voorgenomen besluit bezwaar te maken. Zijn rechten moeten immers worden gerespecteerd. Dit levert echter vaak een bezwaarschrift op bij de bezwaarcommissie of een procedure voor de rechtbank. Met als gevolg dat al die tijd de uitvoering van het besluit op een laag pitje staat. Zo kan een nieuw  bestemmingsplan leiden tot het niet kunnen bouwen van nieuwe woningen. Een nieuwe woonwijk leiden tot een eventuele dood van een niet nader te noemen crosscircuit voor motoren en auto’s en  een nieuwe randweg tot grote overlast bij omwonenden. Voor sommige van onze inwoners is procederen een tweede natuur geworden, voor anderen een uiterst middel. Blijft staan dat daar waar de overheid de belangen van personen schaadt, er de mogelijkheid moet zijn om daar tegen in beroep te gaan. Maar je kunt je ook de vraag stellen  waar dit stopt? Moet een overheid niet op enig moment kunnen zeggen dat ze het besluit toch gaat uitvoeren in het algemeen belang, het belang van ons allemaal?  Is een kleine groep mensen in ons dorp misschien verantwoordelijk voor het tegenhouden van de vooruitgang in ons dorp? Bij een recentelijke commissievergadering over voornoemd crosscircuit waren diverse insprekers. De 146 bewoners van de Lage Heide en een omwonende die duizenden handtekeningen had verzameld. De bewoners vroegen om vermindering van de overlast, de sympathisanten vroegen voor de handhaving van het circuit. Hoe zal deze afweging in onze gemeenteraad worden gemaakt? Nog even los van alle problemen die het bestuur hiermee al heeft  en de uitspraken van de verschillende rechters. Was dit te voorkomen geweest door de toekomstige bewoners voldoende te informeren en aan het woord te laten? Heeft de gemeente de toekomstige bewoners wel voldoende, tijdig en gedetailleerd geïnformeerd over de omgeving en het Eurocircuit? Kijk  maar eens naar het verloop van de procedure rondom het bestemmingsplan Dommelkwartier. Wat hebben alle procedures tegen onze gemeente opgeleverd? In ieder geval geen uitbreiding. En is dat een juiste beslissing als je naar de toekomst kijkt? Als we terugkijken naar afgelopen jaren  zien we veel procedures tegen besluiten van onze gemeente. Procedures die soms jaren duren en uiteindelijk slechts een marginaal effect op de plannen hebben. Maar wel zoveel effect dat we de vlucht vooruit missen. Oftewel, steeds te laat zijn en achter de feiten blijven aanlopen. Iedereen moet de mogelijkheid hebben om zijn recht te krijgen, maar soms gaan algemene belangen nu eenmaal vóór persoonlijke belangen!

Samen verantwoordelijk

Dennis, een van onze inwoners heeft zijn eigen dorp, ons mooie Valkenswaard, te koop gezet op Marktplaats. Vanaf € 0,50 kan er geboden worden. “Een opknappertje met de nodige potentie” schrijft Dennis. Vrij snel na zijn publicatie komt het op Facebook terecht en komen de reacties los. Meer dan 175 mensen reageren. Veel zijn het met hem eens. “Valkenswaard is door de jaren heen kapot gemaakt”, lees je op facebook. Ze kijken terug op het bruisende uitgaansleven op de Markt  dat helemaal weg is; de Markt die helemaal leeg is en de evenementen die steeds minder worden. Veel van die evenementen zijn verdwenen doordat omwonenden klagen over overlast. Kijk naar de evenementen op de Markt en de problemen met het Eurocircuit en corsotenten. Uit de reacties op Facebook blijkt steeds meer dat onze Valkenswaardse samenleving zich aan het verdelen is. Valkenswaard moet bruisen en moet dat vooral blijven doen, is een mening. Anderen vinden dat hun woonplaats vooral een oase van rust moet zijn. Voor- en tegenstanders staan steeds scherper tegenover elkaar. En dat is geen goede zaak. Natuurlijk kun je je afvragen of onze gemeente niet gegijzeld wordt door een kleine groep klagers. Eenvoudiger is het om onze bestuurders de schuld te geven. Maar dient zich wel de vraag aan: “Wat heb ik gedaan voor mijn dorp?”, “Hoe betrokken ben ik eigenlijk bij mijn dorp?” Er zijn in ons dorp heel veel goede initiatieven. Heel veel vrijwilligers werken aan een beter samenleving en steken daar ook veel tijd in. Geweldig om te zien. Maar als het wat dichter bij je komt, bij jou achter in de straat, ben je dan nog zo enthousiast? In de afgelopen  jaren hebben we zelf onze bestuurders kunnen kiezen. Maar hebben we hen ook laten merken dat ze de verkeerde kant uitgingen? Heb jij actie ondernomen om de besluitvorming te beïnvloeden? Als je kijkt naar het aantal bezoekers van onze raadsvergaderingen dan is dat bedroevend laag. Geen interesse of niet spannend genoeg? Maar juist hier worden de besluiten genomen over ons dorp. Er wordt gedacht om een burgerinitiatief op te richten om Valkenswaard weer nieuw leven in te blazen. Dat hebben wij als Politiek Café ook gedaan. Alleen als we samen verantwoordelijkheid willen dragen voor ons dorp, zoals onze voorouders, dan pas zal ons dorp veranderen. Dat het anders moet is voor iedereen duidelijk. De vraag is alleen hoe? Dus richt dat burgerinitiatief op. Ga samen aan de slag. Reageren en schreeuwen op facebook mag, maar zet die energie om in energie die ons dorp beter maakt. Niet alleen schreeuwen op de social media. Bestook het college en de raadsleden met positieve en goede voorstellen. Wordt actief en zeg hoe je het wilt hebben! Dwing de politiek naar je te luisteren! Doe wat goed is voor ons dorp! Wij kunnen zélf bepalen in wat voor Valkenswaard wij willen  leven. Waar kies jij voor? Een  Valkenswaard gegijzeld door klagers of een Valkenswaard van doeners? Wij horen het graag!

 

De Boodschappenmand: duur óf duurzaam?

De kogel is door de kerk. Tijdens de raadsvergadering van 11 oktober is op het allerlaatste moment beslist dat De Boodschappenmand gaat verhuizen naar de voormalige Agnus Dei school aan de Geenhovensedreef. Hiep hoera! Wat zullen de vrijwilligers en alle 150 gezinnen die ze helpen blij zijn na zo’n lange zoektocht vol onzekerheid naar een geschikt pand. Want het zou natuurlijk een drama zijn voor de mensen van De Boodschappenmand die al sinds 2005 hun stinkende best doen om de armoede in Valkenswaard terug te dringen. En laten we eerlijk zijn: het is een gewéldige organisatie en een prachtig initiatief. Maar…….wél een burgerinitiatief! De Boodschappenmand én hun huisvesting vallen niet onder de wettelijke taken van de gemeente en de gemeente is dus niet verantwoordelijk om dit te faciliteren. Máár…..de gemeente ziet natuurlijk ook wat voor maatschappelijke functie De Boodschappenmand in de loop der jaren heeft opgebouwd en het is dus uitermate begrijpelijk en sociaal dat ze De Boodschappenmand financieel ondersteunen. Maar moet dat nu dan ineens zóveel geld gaan kosten? Het eerste jaar € 115.000,-, daarna  jaarlijks € 74.000,-! tegenover de € 14.000,- subsidie die men tot nu toe jaarlijks kreeg. Bedragen die niet op de gemeentelijke begroting zijn terug te vinden! Waar gaat men dat geld vandaan toveren? En wat gaat De Boodschappenmand daarvoor terug doen? Men mag toch hopen dat hier goede en duidelijke prestatie-afspraken over worden gemaakt, én gecontroleerd! Want hoe goed het doel ook is, het gaat hier wel over een heel serieus bedrag! Het lijkt ons toch wel legitiem om andere mogelijkheden te onderzoeken , er móeten toch vormen denkbaar zijn om kosten te besparen maar tóch de gezinnen kunnen helpen die het hard nodig hebben? Boodschappengeld? Een pasje voor de boodschappen waar de gemeente maandelijks saldo op zet? Zodat er geen pand nodig is? Dat levert al gelijk een aanzienlijke besparing op. Of misschien is een sociale supermarkt, zoals bv in Helmond, een optie? Samenwerking met andere maatschappelijke organisaties zoals het Leger des Heils, Cordaad, Lumens Werkt? Het moet toch ergens mogelijk zijn om enerzijds deze organisatie vooruit te helpen en anderzijds om de kosten binnen de perken te houden zodat we straks niet met z’n állen naar De Boodschappenmand hoeven? Laten we hopen op een duurzame in plaats van een dure oplossing. Want dát verdienen zowel de gezinnen als ook de inwoners van Valkenswaard!

Opdat wij niet vergeten!

Zo! Het bloemencorso 2018 zit er weer op, wat een fantastische happening was het weer! Je kon wel zien dat er hard gewerkt was door alle buurtschappen. De ene wagen was nog mooier en innovatiever dan de andere. Tel daarbij op het mooie weer en de muzikale en theatrale omlijsting en het feest is compleet! Buurtschap Stadsebergen met hun wagen Donar, God van donder en bliksem, was de grote winnaar. Alle prijzen werden door hen binnengesleept en dat dat dik verdiend was, daar was iedereen het wel mee eens! Gelukkig had buurtschap Kerkakkers in mei al de Ontwerpprijs gewonnen want zij zijn wel de grote pechvogels van deze editie, bij het uitrijden van de tent ging het gelijk mis waardoor ze niet meer konden deelnemen aan het Corso. Wát een drama voor al die vrijwilligers die hier maandenlang naar toe hebben geleefd en met man/vrouw en macht én vooral veel plezier hebben gewerkt aan hun wagen. Een enorme domper op de feestvreugde, en dat terwijl hun wagen zo prachtig en innovatief was! Gelukkig werden de bouwers goed opgevangen door de collega bouwers van andere buurtschappen en dát is toch geweldig! De onderlinge saamhorigheid en verbroedering die het Corso ieder jaar weer teweeg brengt is machtig mooi, zeker in deze tijd en in een maatschappij waar juist ook zoveel mis gaat. Niks haat en nijd maar gewoon respect en betrokkenheid. Waar nodig helpt men elkaar met raad en daad en dát is merkbaar en voelbaar op de grote dag zelf. Erg welkom anno 2018! En over verbroedering gesproken: volgend jaar, in 2019 dus, vieren we in Valkenswaard (en elders natuurlijk) dat het 75 jaar geleden is dat we bevrijd zijn. En omdat dit natuurlijk heel belangrijk en bijzonder is zal dit, net als 5 jaar geleden, groots gevierd gaan worden. Een militaire parade, kunst, muziek, een expositie, basecamps en tal van evenementen in de regio. Nou moeten we natuurlijk nog een paar maanden geduld hebben voordat de Stichting Bloemencorso het thema voor 2019 zal onthullen, maar zou het niet geweldig zijn als dat zou verwijzen naar 75 jaar bevrijding? Tenslotte komt het bloemencorso voort uit de bevrijding van Valkenswaard in 1944. Nou heeft men in 1994, bij de viering van 50 jaar bevrijding het mooie thema ‘Verhalen van Vrijheid’ gebruikt maar dat is dus inmiddels ook alweer 25 jaar geleden. Voorafgaand aan die bijzondere feestweek in september 2019 lijkt het ons een geweldig idee wanneer het bloemencorso door de straten trekt met allemaal praalwagens die 75 jaar Vrijheid symboliseren. Opdat wij niet vergeten!

Mag ik blijven

Stel je eens voor. Na een lange tijd van studeren en stage lopen heb je eindelijk een leuke baan gevonden. Een baan die bij je past en die je heel graag doet. Een baan waarvoor je alles wilt geven en die alles van je vraagt. Een zogenaamde 24 / 7 baan. Het is een kantoorbaan die wordt afgewisseld door veel veldwerk. Je ontmoet heel interessante mensen en wordt vaak uitgenodigd voor feestjes en openingen. Een baan waarbij je steeds in de kijker staat en mensen over je oordelen. Je doet je best maar weet ook dat je het niet iedereen naar de zin kunt maken. Soms kom je bij vrolijke gebeurtenissen en soms bij hele droevige. Niemand vraagt aan je hoe je je daarbij voelt. Of je dat aankunt. Nee, je moet het gewoon doen want het wordt van je verwacht en het hoort erbij. Soms voel je je eenzaam, het andere moment gesteund. Met veel verve vertel je iedereen waar je werkt en vooral in wat voor een prachtig dorp je mag werken. Je bent trots op wat je doet. Je maakt vrienden in het dorp en ook vijanden. Wat je zegt wordt door iedereen op een schaaltje gewogen. Iedereen heeft er een mening over. Wat je doet, maar ook wat je niet doet wordt kritische beoordeeld. Je manoeuvreert tussen obstakels en klippen door. Soms gaat het goed, soms heb je een kleine aanvaring. Je wilt graag laten zien wat je kunt, maar je werkt achter de schermen. Je signaleert, je adviseert, je masseert en probeert mensen voor je te winnen. Als het goed gaat krijgt iemand anders de schouderklop en kun je niet eens zeggen dat jij dat allemaal hebt voorbereid. Als je je teveel profileert werk je aan je carrière. Profileer je je niet dan ben een dooie. Neem je strenge beslissingen dan loop je het risico dat de rechter er iets van gaat vinden. Neem je geen beslissing dan gebeurt er hetzelfde. Goed doen is moeilijk. Toch wil je blijven. Je voelt je thuis in je werk en in de gemeenschap waar je woont. Werknemers in Nederland hebben een arbeidsovereenkomst. Jij hebt die ook maar die is maar voor 6 jaar. Iedere zes jaar moet een groep mensen zijn oordeel geven. Een gekozen groep mensen die gaat bepalen of je mag blijven. Het werk mag blijven doen dat je zo leuk vindt. Iedere zes jaar gesprekken en spannende tijden. Heb ik iemand niet te hard aangepakt en zou hij me weg willen hebben? Word ik afgerekend op problemen van de afgelopen zes jaar? Heb ik mijn best wel genoeg gedaan? Is iedereen tevreden? Om gek van te worden. Iedere zes jaar die onzekerheid. De afhankelijkheid van een groep gekozen mensen die iets van je vinden. Hoe zou jij het vinden? Moeilijk hoor. Maar wat als straks 30.000 mensen zich er mee mogen gaan bemoeien? Als zij gaan kiezen wie die prachtige baan krijgt? Iedere zes jaar. Mag je dat een mens aandoen? Nee jij mag geen handtekeningenactie starten om jouw werk te behouden. Jij moet stil afwachten wat een gekozen groep mensen van je vindt. Wachten, zweten en hopen. We voelen met je mee.

February 2019
S M T W T F S
« Dec    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
2425262728