Burgers hebben vaak gelijk, maar krijgen het niet! Hoe komt dat toch?

Altijd boeiend als er bij commissievergaderingen insprekers zijn. Afgelopen week was er een jonge, agrarische onderneemster die vocht voor haar bestaansrecht. Immers, er lag een voorstel wat er op neer kwam dat de grond aan de Lage Heide, waarop  zij al jarenlang boerde, opgewaardeerd zou worden. Nou, zou je kunnen denken’ “Ddat is mooi, dan wordt de grond meer waard.”   Het gaat om een gebied dat verschuift van ‘natuur met waarden’ naar ‘agrarisch met waarden’. Maar in het plan staan, volgens inspreekster,  allerlei regeltjes waardoor een ‘fatsoenlijke’ uitoefening van  haar bedrijf nauwelijks meer mogelijk zou zijn. Het is een mooi, kleinschalig gebied dat door de agrarische activiteiten in de loop der jaren een eigen invulling heeft gekregen. Waarom nu dan al die specifieke regeltjes? Een van de vragen van de gemeenteraad was  of er contact was geweest met de ondernemers daar. Nou dat was er wel volgens de wethouder maar zo had de inspreekster het niet ervaren Maar wat zou dat contact dan ingehouden hebben? Zouden de ambtenaren  op het gemeentehuis zich echt verdiept hebben in het bedrijf?  Zouden ze op het bedrijf van de jonge, agrarische ondernemer zijn geweest? Het roept de vraag op hoe er wordt gecommuniceerd tussen de gemeente en de burgers. Luistert men wel? Als men bezwaar heeft tegen het voorstel dan mag  betrokkene zijn eigen zienswijze op papier zetten. En die gaat met de overige stukken naar de gemeenteraad. Betrokkenen mogen  ook inspreken om de eigen zienswijze nader toe te lichten. Gek eigenlijk. Zouden ze dat niet hebben meegenomen bij het schrijven van het voorstel? Blijkbaar niet. Hoe komt dat toch? Waarom moet het zo gaan? Kan dat niet anders? Je ziet het college worstelen met de vragen vanuit de gemeenteraad. Zou het college niet voorbereid zijn op al die vragen? Soms krijg je het gevoel dat men tijdens de discussie pas gaat nadenken. Je zou toch denken dat het college de voorstellen zorgvuldig en kritisch bekijkt voor ze naar de gemeenteraad gaan. Of zouden zij ze doorsturen vanuit het idee, “kijken hoever we komen”? Ik hoop dat dat niet waar is. En de gemeenteraad zet z’n tanden erin, gaat achter de inspreekster  staan. En dan gaat het van, “waarom komen er zoveel regeltjes bij?” of “het was toch goed zoals het was” , ja “het moet van de provincie” , “dat maken wij wel uit”, en “dan hebben we een stevig gesprek met de provincie”. “Had dat niet voorkomen kunnen worden?” vroeg nog één van de raadsleden. Je voelt al dat de gemeenteraad op z’n strepen wil gaan staan en ook achter de ondernemer. Gek, je zou toch moge verwachten dat het college achter de ondernemer staat en dat de raad daar toezicht op houdt. De gemeente is er toch voor de burgers, dus ook voor de ondernemende burgers. Of zou het zo zijn dat die burgers als lastig worden ervaren en niet voor vol worden aangezien? Denken de wethouders dat de burgers het niet snappen? Kost het te veel tijd om het de burger uit te leggen?  De bestuurders raken steeds meer het contact met de burgers kwijt. Zij zorgen er onder meer voor dat er ook in Valkenswaard woedende inwoners ontstaan die geen vertrouwen meer hebben in de lokale overheid. Misschien een idee om de burgers eens zelf aan het woord te laten. Dat zou kunnen met het project G1000. Burgers nemen in het project G1000 het initiatief om aan te geven en duidelijk te maken wat zij willen en waar voor hen de prioriteiten liggen. Misschien een goed idee voor volgend jaar tegen de verkiezingen van een nieuwe gemeenteraad?

Politiek Café Valkenswaard

Comments are closed.

November 2019
S M T W T F S
« Oct    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930